H παρούσα μελέτη αναφέρεται στη διαχείριση των αδάμαστων προβλημάτων. Το αναλυτικό ενδιαφέρον της εγείρει καίρια ερωτήματα για τις βεβαιότητες του παρελθόντος και αμφισβητεί την αριθμολαγνική διαχείριση τέτοιων προβλημάτων που συχνά προκαλούν ολέθριες συνέπειες. Στις συνθήκες αυτές, ο άνθρωπος βιώνει την ανεπάρκεια των γραφειοκρατικών δομών, που οχυρώνονται πίσω από τις αρμοδιότητες, την ομοιομορφία, την απροσωπία και τον τύπο, στοχεύοντας όχι στην επίτευξη αποτελεσμάτων αλλά στην αποφυγή του λάθους. Η δημόσια γραφειοκρατία καλείται να επιβιώσει σε ένα ταραχώδες περιβάλλον που με επιτακτικό τρόπο ωθεί στον διοικητικό αναστοχασμό. Για τη μελέτη, κάθε κρίση που προκαλείται από ένα αδάμαστο πρόβλημα, επιβάλλει την υπέρβαση της αναζήτησης λύσεων στην εποχή της προ κρίσης κανονικότητας. Κάθε κρίση συνεπάγεται και το τέλος μιας γνωστής κανονικότητας.